O ποδοσφαιρικός κόσμος αποχαιρετά τον σπουδαίο Κέβιν Κίγκαν, τον πρώτο «Βασιλιά».
Ιούλιος του 1976. Μεσούσης της προετοιμασίας του με τη Λίβερπουλ, ο Κέβιν Κίγκαν πραγματοποιεί ένα εξαιρετικά κρίσιμο ραντεβού με τον τότε πρόεδρο της ομάδας, Τζον Σμιθ. Το θέμα, το μέλλον του ίδιου του ποδοσφαιριστή. Οι ώρες περνούσαν με τρόπο βασανιστικό για τους φίλους της ομάδας: Ήταν μια εποχή που η είδηση …μπουσουλούσε. Όμως, ο λευκός καπνός εμφανίστηκε και τα νέα ήταν γλυκόπικρα: Με το πέρας της σεζόν 1976-77, ο Κίγκαν θα αποτελούσε παρελθόν από την ομάδα.
Ο αδιαμφισβήτητος πρωταγωνιστής των περασμένων ετών για τη Λίβερπουλ, θα άφηνε το σύλλογο. Ήταν ο ηγέτης, η κυρίαρχη μορφή στο γήπεδο, μα και ο αγαπημένος του κόσμου. Η αιχμή του δόρατος κατά την περίοδο 1971-77, ο άνθρωπος που συνέβαλλε όσο κανείς άλλος στις επιτυχίες. Ο πρώτος ποδοσφαιριστής που βαφτίστηκε «Βασιλιάς» από τους φίλους της ομάδας.
Όμως, εκτός από «Βασιλιάς», ο Κίγκαν ήταν πολλά περισσότερα: Αντικομφορτιστής μα και πρωτοπόρος, αφοπλιστικός και με πύρρειο λόγο και συμπεριφορά. Δε δίστασε να «τσαλακωθεί», να διεκδικήσει, όντας πάντα ο εαυτός του. Ένας πραγματικός σταρ, μια προσωπικότητα μεγαλύτερη από από τις άλλες. Ακολουθεί η «εκρηκτική» ζωή του Κέβιν Κίγκαν.
Ένας γόνος της εργατικής τάξης
H οικογένεια του Κίγκαν θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως αυθεντικά «λαϊκή». Ο πατέρας του, Τζο, δούλευε από μικρός έως και τα 60 του έτη) στα ορυχεία του Ντονκάστερ. Στην πόλη αυτή γνώρισε και τη σύζυγό του και μητέρα του Κέβιν, Ντόρις. Αξίζει να σημειώσουμε ότι από την πλευρά του πατέρα, η σκούφια «βαστάει» από την Ιρλανδία, καθώς οι παππούδες του Κίγκαν μετανάστευσαν στην Αγγλία και συγκεκριμένα στο Νιούκασλ στις αρχές του 20ου αιώνα. Ίσως αυτό να εξηγεί και την «εκρηκτική» φύση του πρωταγωνιστή μας.
Την ίδια εποχή, το ποδόσφαιρο γνώριζε ραγδαία αύξηση στη δημοτικότητά του στο «Νησί». Το …Κιγκαναΐικο δεν αποτέλεσε εξαίρεση, με πατέρα Τζο και θείο Φρανκ να αναπτύσσουν τη δική τους αγάπη για την Νιούκασλ, το «καμάρι» της πόλης. Μια σχέση αγάπης η οποία δεν αλλοιώθηκε, ούτε μετά την μετακόμιση της οικογένειας προς το Ντονκάστερ. Αυτοί οι δύο θα ήταν και οι άνθρωποι οι οποίοι θα «άνοιγαν» το δρόμο στον νεαρό Κέβιν για την ενασχόλησή του με το ποδόσφαιρο. Έπειτα από ένα νικηφόρο ποντάρισμα σε κούρσες αλόγων, του αγόρασαν τα πρώτα του ποδοσφαιρικά παπούτσια, καθώς και την πρώτη του μπάλα ποδοσφαίρου. Ο Τζο έλεγε στον μικρό Κέβιν: «Δε θέλω να καταλήξεις να δουλεύεις στα ορυχεία όπως εγώ». Δυστυχώς, δεν πρόλαβε να χαρεί τον υιό του καθώς αγωνίστηκε με τα χρώματα της αγαπημένης του Νιούκασλ.
Ο πρωταγωνιστής μας γεννήθηκε την 14η Φεβρουαρίου του 1951 στο Άρμθροπ, στην οικία της θείας του Νέλλι. Ήταν από τα λίγα σπίτια της εποχής στην περιοχή το οποίο διέθετε ηλεκτρική ενέργεια. Όντας κάτοικος Ντονκάστερ, ο Κέβιν ξεκίνησε να υποστηρίζει τον ομώνυμο σύλλογο. Από τους «Βίκινγκς», ξεχώριζε ο Άλικ Τζέφρι, ένας ποδοσφαιριστής ο οποίος είχε χαρακτηριστεί ως ο «λευκός Πελέ» από τον Τζίμι Μέρφι, βοηθό του θρυλικού Ματ Μπάσμπι. Καθώς μεγάλωνε, ο Κίγκαν ξεκίνησε να κυνηγά το όνειρό του: Την επαγγελματική του ενασχόληση με το ποδόσφαιρο: Μάλιστα, προσπάθησε δύο φορές να γίνει μέλος της Κόβεντρι μέσω δοκιμαστικών.
Την πρώτη, «κονταροχτυπήθηκε» για ένα συμβόλαιο με τον Μπράιαν Τζόι, μετέπειτα δεξί μπακ. Τελικά, ο Τζόι προτιμήθηκε από τον Κίγκαν, πραγματοποιώντας μάλιστα μια καριέρα 15 ετών. Στη δεύτερη απόπειρά του ο Κέβιν, δεν κατάφερε καν να συμμετάσχει. Ο πατέρας του, είχε λάβει λάθος πληροφορίες σχετικά με την περίοδο διεξαγωγής των δοκιμαστικών! Δεν πτοήθηκε όμως. Στα 15 του, έπαιζε σε ερασιτεχνικές ομάδες, εκεί που κατάφερε να αποδείξει την αξία του σε μεγαλύτερους, ηλικιακά, αντιπάλους. Εκεί, τον εντόπισε ο Μπομ Νέλλις, ο οποίος του προσέφερε δοκιμαστικό στην Σκάνθορπ Γιουνάιτεντ της τέταρτης κατηγορίας. Ο Κέβιν τα πήγε περίφημα, κέρδισε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο και είδε την καριέρα του να ξεκινά.
Ξεκίνημα με την Σκάνθορπ στα …χωράφια
Όπως λέει και η παροιμία, «κάθε αρχή και δύσκολη». Παρά το ότι η Σκάνθορπ ήταν μόλις μια εκ των δύο επαγγελματικών συλλόγων στην τέταρτη κατηγορία, οι οικονομικές δυσκολίες ήταν πολλές. Οι παίκτες ήταν αυτοί που οδηγούσαν το πούλμαν της ομάδας (με βάρδιες). Απαγορευτική για τον προϋπολογισμό του συλλόγου ήταν και η τοποθέτηση διχτυών στα τέρματα. Οι προπονήσεις γίνονταν είτε σε γήπεδα ράγκμπι, είτε σε πάρκινγκ αυτοκινήτων!
Τις προπονήσεις ο Κίγκαν τις έπαιρνε πολύ σοβαρά. Ήθελε να δίνει το 100%. Οι -κατά πολύ- μεγαλύτεροι συμπαίκτες του δεν έπαιρναν με καλό μάτι τις εκπληκτικές του επιδόσεις. Γεγονός το οποίο όχι μόνο δεν άλλαξε, αλλά τον «κυνηγούσε» ως και το τέλος της καριέρας του. Μάλιστα, ο μύθος θέλει τον μετέπειτα προπονητή του στη Λίβερπουλ, Μπιλ Σάνκλι, συμβούλευε τον Κίγκαν να …ρίχνει ταχύτητες στα σπριντ!
Το ντεμπούτο του έκανε στα 17 του έτη, σε έναν αγώνα κόντρα στην Πίτερμπο Γιουνάιτεντ το 1968. Η πρώτη του «γεμάτη» σεζόν ήταν το 1969-70, όταν και ο Κίγκαν σημείωσε 46 εμφανίσεις! Αυτή η χρονιά ήταν ουσιαστικά και το «κλειδί» του για την μετακίνησή του προς κάποιον μεγαλύτερο σύλλογο. Κάτι το οποίο ολοκληρώθηκε το επόμενο καλοκαίρι, καθώς η Λίβερπουλ με εισήγηση του Μπιλ Σάνκλι, ήταν αυτή που τον έκανε δικό της.
Ο επίλεκτος του Μπιλ Σάνκλι
Παρά την σύμφωνη γνώμη της Σκάνθορπ για τη μεταγραφή, Λίβερπουλ και Κίγκαν δεν είχαν ολοκληρώσει τις δικές τους διαπραγματεύσεις. Ο πατέρας του Κέβιν, Τζο, τον είχε συμβουλεύσει: «Μην πουλήσεις φθηνά την αξία σου». Οι «reds» του πρότειναν 45 λίρες εβδομαδιαίως, μα εκείνος ζήτησε 50, με τη δικαιολογία πως έβγαζε ήδη τόσα στην Σκάνθορπ. Βέβαια, η αλήθεια ήταν πως με το πέρας της σεζόν, ο Κίγκαν έπιανε άλλες δουλειές για να μπορέσει να επιβιώσει! Τελικά, η πλευρά της Λίβερπουλ «λύγισε» και έκανε δικό της τον 20χρονο αθλητή.
Η επιθυμία του Μπιλ Σάνκλι εκπληρώθηκε και είχε κοντά του τον Κίγκαν. Μάλιστα, με τον Σκωτσέζο τεχνικό, θα αναπτυσσόταν μια σχέση πατέρα-γιου: Τα ίσως χαρακτηριστικά λόγια του Σάνκλι για τον Κίγκαν, αναγράφονται στο εξώφυλλο της αυτοβιογραφίας του Κίγκαν «My life in football». Συγκεκριμένα: «Ο Κέβιν Κίγκαν αποτελεί οτιδήποτε φιλοδοξεί να είναι ο κάθε άνδρας».
Αγωνιστικά, ο Σάνκλι άλλαξε θέση τον νεαρό παίκτη, μεταφέροντάς τον από τη δεξιά πλευρά (που αγωνιζόταν στην Σκάνθορπ) στο κέντρο της επίθεσης, δίπλα στον Τζον Τόσακ. Mε τον Τόσακ μπορεί εκτός γηπέδων να μην αντάλλασσαν κουβέντα, μα μέσα σε αυτά, έκαναν «παπάδες». Ο προπονητής του τον πίστευε πολύ, υπερβολικά για να είμαστε ακριβείς: «Δεν είσαι απλά ένας σπουδαίος παίκτης, είσαι ένας από τους μεγάλους του αθλήματος». Και ο νεαρός -τότε- Κίγκαν, φρόντιζε να το αποδικνύει.
Δικαίωνε συνεχώς την …εμμονή του Σάνκλι μαζί του και στην πρώτη του χρονιά στο Άνφιλντ, συνείσφερε τα μέγιστα στην έξοδο της Λίβερπουλ στο κύπελλο UEFA. Οι τίτλοι δεν άργησαν να εμφανιστούν, διότι τη σεζόν 1972-73, οι «reds» έκαναν ένα σπουδαίο νταμπλ: Κατέκτησαν τόσο το πρωτάθλημα Αγγλίας, ξεπερνώντας τα εμπόδια των Λιντς και Άρσεναλ, όσο και το κύπελλο UEFA, επικρατώντας με σκορ 3-2 σε διπλό τελικό (3-0, 0-2) της θρυλικής Μπορούσια Μενχενγκλάντμπαχ των Γιααπ Χάινκες και Γκούντερ Νέτσερ. Τα δύο από τα τρία τέρματα της Λίβερπουλ, είχαν την επωνυμία «Κέβιν Κίγκαν».
Ο «Βασιλιάς» πετούσε τα γάντια του
Όντας πλέον και με τη βούλα το πρώτο όνομα της Λίβερπουλ, ο Κίγκαν είχε κάνει ξανά την ομάδα του πρωταγωνίστρια εντός κι εκτός Αγγλίας. Την τρίτη του σεζόν μπορεί να έχασε το πρωτάθλημα από την -αήττητη επί 29 αγώνες- Λιντς, όμως απόλαυσε την κατάκτηση του κυπέλλου Αγγλίας. Μάλιστα, ο τελικός στο Wembley ήταν αρκετά ιδιαίτερος για τον ίδιο, καθώς βρήκε απέναντί του την αγαπημένη του πατέρα του, Νιούκασλ Γιουνάιτεντ.
Ο «King Kev» σκόραρε δις και η ομάδα του κατέκτησε το τρόπαιο με σκορ 3-0. Η πρώτη επίσκεψη στο Wembley, υπέροχη. Η δεύτερη, η οποία θα ακολουθούσε τρεις μήνες αργότερα, όχι και τόσο, καθώς θα του άφηνε κάποιες …μελανιές! Στις 10 Αυγούστου του 1974, οι δύο μεγάλες δυνάμεις της Αγγλίας, Λιντς και Λίβερπουλ, θα αναμετρώνταν για το Charity Shield, τον αγώνα της Κυπελλούχου ενάντια στην Πρωταθλήτρια.
Από τα μέσα των 60s, η Λιντς ήταν η κραταιά δύναμη της χώρας, μα βρισκόταν στη δύση της κυριαρχίας της. Ο επί 13 έτη προπονητής και «μυαλό» της ομάδας, Ντον Ρέβι, θα άφηνε το σύλλογο για ν’ αναλάβει τις τύχες της εθνικής Αγγλίας. Τη θέση του έλαβε, προς έκπληξη ολόκληρου του ποδοσφαιρικού πλανήτη, ο Μπράιαν Κλαφ, ο μεγαλύτερος ίσως επικριτής του συλλόγου. Σαν να λέμε πως επί της κόντρας Μπαρτσελόνα-Ρεάλ Μαδρίτης στα 10s, τον Πεπ Γκουαρδιόλα διαδέχθηκε ο …Ζοσέ Μουρίνιο!
Η ένταση ήταν μεγάλη, τα τάκλιν σκληρά. Μιλάμε για εντελώς διαφορετική εποχή, με αρκετά πιο «άγριο» θέαμα και -κυριολεκτικά- περισσότερο «ξύλο». Ειδικά οι παίκτες της Λιντς, δεν τύγχαναν της πλέον καλής φήμης ως προς τα μαρκαρίσματά τους. Ούτε όμως ο Κίγκαν ήταν ο τύπος που δίσταζε να πιαστεί στα χέρια. Εισέπραξε αρκετές κλωτσιές και κάποια στιγμή, «σήκωσε» τον εμβληματικό αρχηγό της Λιντς, Μπίλι Μπρέμνερ στον αέρα. Στη συνέχεια της φάσης, έσπρωξε τον Τζόνι Τζάιλς, ο οποίος, σε κίνηση που θα ζήλευε και ο Τζορτζ Φόρμαν, γύρισε -έχοντας πλάτη τον Κίγκαν- και τον «ξάπλωσε» με ένα δυνατό χουκ.
Ο διαιτητής τη χάρισε στον Τζάιλς, ο Κίγκαν, αφού συνήλθε, φάνηκε κάπως πιο χαλαρός, μα μάλλον ήταν της …στιγμής. Λίγα δευτερόλεπτα αργότερα, σε σκληρό μαρκάρισμα του Μπρέμνερ πάνω στον Άγγλο, ο πρωταγωνιστής μας ξέσπασε κι γρονθοκόπησε τον Σκωτσέζο. Αν και δεν είχαμε κάτι χειρότερο, αυτή τη φορά ο διαιτητής απέβαλε και τους δύο παίκτες. Για την ιστορία, η Λίβερπουλ κατέκτησε το κύπελλο στη διαδικασία των πέναλτι, τον μοναδικό της εκείνη τη χρονιά.
Το ιδανικό φινάλε και η γέννηση του «Mighty Mouse»
Τη σεζόν 1975-76, η Λίβερπουλ επανέλαβε το θρίαμβο του 1973, κατακτώντας πρωτάθλημα και κύπελλο UEFA (απέναντι στην Κλαμπ Μπριζ). Στο τέλος της αγωνιστικής χρονιάς, η ένωση αθλητικών συντακτών ανέδειξε τον Κίγκαν ως τον κορυφαίο ποδοσφαιριστή. Όλα έμοιαζαν παραμυθένια για τους φίλους της Λίβερπουλ, μα η πραγματικότητα είχε άλλα σχέδια: Ο κορυφαίος ποδοσφαιριστής της Αγγλίας θ’ άφηνε την ομάδα στο τέλος της επερχόμενης χρονιάς.
Ήταν μια απόφαση από κοινού του Κίγκαν με τον πρόεδρο, Τζον Σμιθ. η οποία εξαρτιόταν από μια ρήτρα 500.000 λιρών. Όποιος σύλλογος τα έδινε, θα έκανε δικό του τον κορυφαίο ποδοσφαιριστή του «νησιού». Πάρα ταύτα, επίσημη τοποθέτηση δεν υπήρξε ως τα μέσα της σεζόν. Μιας σεζόν, κατά την οποία ο σύλλογος «πετούσε φωτιές» και η λαμπρή αυτή εικόνα ουδέποτε αλλοιώθηκε από το ζήτημα «Κίγκαν».
Πολλά ήταν τα ονόματα συλλόγων που επιθυμούσαν διακαώς να κάνουν δικό τους τον 26χρονο τότε σταρ. Όμως, το Αμβούργο ήταν αυτό που εξασφάλισε την υπογραφή του. Η Γερμανική ομάδα είχε μόλις κατακτήσει το κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης. Παράλληλα, ο Κίγκαν ολοκήρωσε με λαμπρότητα το «κύκνειο άσμα» του με τη φανέλα της Λίβερπουλ: Έφτασε ως την κορυφή της Ευρώπης (απέναντι στην Μενχενγκλάντμπαχ) και της Αγγλίας, χαρίζοντας ακόμη ένα νταμπλ στους «reds».
Στη Γερμανία, ο Κίγκαν δεν είχε καλή προσαρμογή. Οι συμπαίκτες του δεν υποδέχθηκαν με θέρμη τον πιο ακριβοπληρωμένο συνάδελφό τους. Κάποια δημοσιεύματα της εποχής ανέφεραν ότι η απόκτηση του Κίγκαν έφερε τον παραγκωνισμό του (αγαπημένου των αποδυτηρίων) Χερστ Μπλάνκενμπεργκ, καθώς έπρεπε να «ανοίξει» θέση στο ρόστερ για έναν δεύτερο ξένο παίκτη. Όμως, ο Κίγκαν ήταν πολύ παλιός για ν’ ασχοληθεί με τα καπρίτσια των συμπαικτών του.
Αντισυμβατικός και αντικομφορμιστής ως ήταν, έκανε κυριολεκτικά του …κεφαλιού του. Άλλαξε την κόμη του σε περμανάντ, αγόρασε ένα αυτόνομο ακίνητο στην επαρχία του Ίτζστεντ και χάραξε το δρόμο του. Ένας δρόμος ο οποίος περιείχε μεγάλο αγώνα, καθώς παρά το αδιαμφισβήτητα σπουδαίο του παρελθόν, το status του «Kev» στα αποδυτήρια του Αμβούργου ήταν στα όρια της απαξίωσης.
Σε έναν φιλικό αγώνα απέναντι στην Λίμπεκ, ο Άγγλος μπλέχτηκε σε καυγά, γρονθοκοπώντας έναν αντίπαλο ποδοσφαιριστή. Η τιμωρία του, ήταν ποινή οκτώ εβδομάδων μακριά από τη δράση! Κι όμως, ο Κίγκαν δε το έβαλε κάτω: Ξεκίνησε εντατικά μαθήματα της Γερμανικής γλώσσας, ώστε να μπορέσει να έρθει κοντά με τους συμπαίκτες του, ενώ δε σταμάτησε στιγμή να προπονείται. Η επιστροφή του ήταν βάλσαμο και για τον ίδιο και για το σύλλογο, καθώς σκόραρε 12 τέρματα, κέρδισε το βραβείο της Χρυσής Μπάλας, ενώ επιτέλους, κατάφερε να γίνει αποδεκτός στ’ αποδυτήρια των Γερμανών.
Τη δεύτερη χρονιά του στο Αμβούργο, ο «Βασιλιάς» βρέθηκε σε νέες περιπέτειες, καθώς η ομάδα απέκτησε έναν νέο προπονητή. Ο λόγος για τον Γιουγκοσλάβο Μπράνκο Ζέμπετς. Θιασώτης της αυστηρής σχολής, ο Ζέμπετς έθεσε το μοντέλο «αγώνας-προπόνηση-ξεκούραση», περιορίζοντας την εξω-γηπεδική ζωή των παικτών του. Το μοντέλο αυτό βοήθησε την ομάδα και τον Κίγκαν, φέρνοντας αγωνιστική ζωντάνια, η οποία οδήγησε στην κατάκτηση του πρωταθλήματος Γερμανίας. Παράλληλα, ο «Mighty Mouse», αναδείχθηκε για δεύτερη συνεχή χρονιά ως ο νικητής της Χρυσής Μπάλας (1979).
Επιστροφή στην Αγγλία με το δικό του «θέλω»
Στα μέσα της σεζόν 1979-80, ο Κίγκαν ανακοίνωσε την πρόθεσή του να αφήσει το Αμβούργο. Ο λόγος, η έντονη διαφωνία του ποδοσφαιριστή με τον προπονητή του σχετικά με τις μεθόδους που ακολουθούσε ο Γιουγκοσλάβος στις προπονήσεις. Αγωνιστικά, το Αμβούργο έφτασε πολύ κοντά στο να κατακτήσει το νταμπλ. Μα Νότιγχαμ Φόρεστ και Μπάγερν Μονάχου ήταν οι ομάδες οι οποίες «σκότωσαν τα όνειρα» των φίλων του συλλόγου.
Το συμβόλαιο του «Captain Fantastic» με το Αμβούργο, είχε μια ρήτρα η οποία επέτρεπε στη Λίβερπουλ να τον αποκτήσει και πάλι. Από το πουθενά εμφανίστηκε η Σαουθάμπτον και τον έκανε δικό της. Εκεί βρήκε τον Λόρι Μακμένεμι, έναν προπονητή ο οποίος είχε συνθέσει ένα ρόστερ που στόχευε τις επιτυχίες με ελκυστικό ποδόσφαιρο: Τσάρλι Τζορτζ, Μικ Τσάνον, Ιβάν Γκόλατς, Γκρέιαμ Μπέικερ, Ντάνι Ουάλας. Και δε «χάλασε» με τίποτα τον Κίγκαν, μιας και ο ίδιος είχε την ευκαιρία να παίξει ποδόσφαιρο δίχως περιορισμούς.
Με τους «Αγίους» δεν κατέκτησε τίτλους σε συλλογικό επίπεδο, αλλά αναδείχθηκε ως ο κορυφαίος ποδοσφαιριστής για το 1982 από την ένωση επαγγελματιών ποδοσφαιριστών της Αγγλίας. Στα 31 του, ο «Mighty Mouse» αποφάσισε πως το τέλος ήταν κοντά. Και θέλησε να το κάνει με το δικό του τρόπο, αγωνιζόμενος για την ομάδα που υποστήριζε η οικογένειά του. Την Νιούκασλ, τον σύλλογο που αγαπούσαν όσο τίποτα ο πατέρας και ο θείος του, οι άνθρωποι που γνώρισαν στον Κίγκαν τον κόσμο του ποδοσφαίρου.
Και τι κι αν η ομάδα αγωνιζόταν στη δεύτερη κατηγορία; Είπαμε, ο Κέβιν Κίγκαν ήταν πραγματικά μεγάλη προσωπικότητα, δεν ακολουθούσε εύκολα επιταγές. Δε δίσταζε να «τσαλακωθεί». Σημασία είχε να ικανοποιήσει την καρδιά και την ψυχή του, αποτελώντας φόρο τιμής στους δικούς του ανθρώπους, ολοκληρώνοντας τον κύκλο. Με την Νιούκασλ αγωνίστηκε 78 φορές, σκόραρε 48 τέρματα και βοήθησε τα μέγιστα στην άνοδο της ομάδας στην πρώτη κατηγορία.
Η σύνδεσή του με τους οπαδούς της ομάδας, ήταν ιδιαίτερη. Στο ντεμπούτο του απέναντι στην Κουΐνς Παρκ Ρέιντζερς, έπεσε μέσα στην αγκαλιά του κοινού των «μάγκπις»: «Ήθελα να μείνω εκεί για πάντα» ήταν τα λόγια του για την ιδιαίτερη αυτή στιγμή. Ακόμη πιο ιδιαίτερο ήταν το «αντίο» του: Ύστερα από τον αγώνα κόντρα στη Λίβερπουλ (2-2), στον οποίο μάλιστα σκόραρε ένα από τα 2 τέρματα της Νιούκασλ, ο Κίγκαν αναχώρησε με μοναδικό τρόπο: Υπό τους ήχους του «It’s Over» του Roy Οrbison, τον παρέλαβε ένα ελικόπτερο στη μέση του γηπέδου, εν μέσω εκκωφαντικής αποθέωσης από το κοινό του St James’ Park.
Με οδηγό την καρδιά και στους πάγκους
Θα μπορούσε ποτέ μια τόσο ιδιάζουσα προσωπικότητα, ένας πραγματικός σταρ εντός κι εκτός των γηπέδων να γίνει προπονητής; Να αναλάβει έναν ρόλο ο οποίος απαιτεί να υπάρχουν και να θεμελιωθούν στεγανά και θεμέλια; Για τον Κίγκαν, η απάντηση ήταν θετική, όταν υπήρχε το συναίσθημα. Άλλωστε, σαν προπονητής, η ομάδα που συνέδεσε το όνομά του δεν ήταν άλλη από την Νιούκασλ. Τις τύχες της ομάδας ανέλαβε το 1992 και από την μάχη για την παραμονή, έφτασε στη διεκδίκηση του πρωταθλήματος Αγγλίας.
Φε\ρουάριος του 1996. Η Νιούκασλ βρίσκεται μονη-πρώτη στη βαθμολογία της Premier League με διαφορά 12 βαθμών από την Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Όμως, μέσα σε έναν μήνα ήρθε η κατάρρευση, με τη διαφορά να πέφτει στον έναν βαθμό. Ακολούθησαν τα «στραβοπατήματα» απέναντι σε Λίβερπουλ, Τότεναμ και Νότινγχαμ, τα οποία έθεσαν οριστικά εκτός την Νιούκασλ. Ή μάλλον, έδωσαν τον τίτλο στην μεγάλη αντίπαλο.
Αναμφίβολα, ο τρόπος με τον οποίο χάθηκε εκείνος ο τίτλος αποτελεί τεράστια «πληγή» για το σύλλογο. Ήταν μια κατάσταση που ούτε ο σύλλογος μα ούτε ο ίδιος ο Κίγκαν μπόρεσε να διαχειριστεί σωστά. Όπως και στην ποδοσφαιρική του καριέρα, το έντονο ταπεραμέντο του, κόστισε στον «King Kev». Το ξέσπασμά του απέναντι στον Άλεξ Φέργκιουσον, το οποίο έμεινε στην ιστορία, αποτελεί χαρακτηριστικό ντοκουμέντο.
Και αυτή η αποτυχία θα «στοίχειωνε» τον Κίγκαν. Παρά την απόκτηση του Άλαν Σίρερ, της τότε πιο ακριβής μεταγραφής στην ιστορία, ο πρωταγωνιστής μας ουδέποτε βρήκε ψυχική ηρεμία. Σε δηλώσεις του στο ντοκιμαντέρ με τίτλο «Μagpie Magic», ο τότε πρόεδρος του συλλόγου, Τζον Χωλ, δήλωσε ότι: «Του ζητήσαμε μακροπρόθεσμη παραμονή και εκείνος την αρνήθηκε. Δεν άντεχε το βάρος της απώλειας του πρωταθλήματος του 1996, τον βασάνιζε πολύ αυτή η κατάληξη».
Το τέλος ήρθε τον Ιανουάριο του 1997, με τον Κένι Νταλγκλίς να τον διαδέχεται. Ακολούθησαν περάσματα από τον πάγκο της Φούλαμ (1997-99), η παταγώδης αποτυχία με την εθνική Αγγλίας (Euro 2000), καθώς και μια πενταετία στην Μάντσεστερ Σίτυ (2001-05), δίχως ιδιαίτερες επιτυχίες. Τελευταία του παρουσία σε πάγκους ήταν -ξανά- στην Νιούκασλ το 2008. Εκεί έμεινε για ελάχιστο διάστημα, μιας και είχε αρκετές προστριβές με τη διοίκηση των «magpies».
Με τα τρία λιοντάρια στο στήθος
Η σχέση του με την εθνική ομάδα της χώρας του σίγουρα δεν είχε ανάλογες στιγμές με τη συλλογική του καριέρα. Τα «τρία λιοντάρια» απέτυχαν να εξασφαλίσουν τη συμμετοχή τους στις τελικές φάσεις των Μουντιάλ το 1974 και το 1978. Η τρίτη του προσπάθεια ήταν και αυτή που απέδωσε καρπούς, καθώς συμμετείχε στη διοργάνωση του 1982, φτάνοντας ως και τη δεύτερη φάση του τουρνουά.
Παρόμοια ήταν και η κατάσταση με τα κύπελλα Εθνών Ευρώπης (Euro). Στη διοργάνωση του 1976, η Αγγλία δεν μπόρεσε να συμμετέχει στην τελική φάση. Το 1980 μπορεί να έφτασαν ως τους ομίλους, μα τα «τρία λιοντάρια» δεν μπόρεσαν να ξεπεράσουν το στάδιο αυτό.
Μόνος του σε έναν κόσμο επικριτών
Ο Κέβιν Κίγκαν τα έκανε όλα όπως ήθελε. Έπαιξε τέσσερα ολόκληρα έτη σε χαμηλό επίπεδο και έκανε το «αγροτικό του». Όντας παίκτης ομάδας της τέταρτης κατηγορίας, «τόλμησε» να κάνει παζάρια για το μισθό του με τους ιθύνοντες της Λίβερπουλ. Και έφερε τίτλους με το …τσουβάλι. Χλευάστηκε για την επιλογή του να να παίξει στην Σαουθάμπτον μα χάρισε αλισμόνητο θέαμα στον κόσμο. «Έκλεισε» τ’ αυτιά του στους επικριτές και διάλεξε την Νιούκασλ της Β’ κατηγορίας, γιατί έτσι είπε η καρδιά του.
Ποτέ δεν «μάσησε» τα λόγια, ουδέποτε …κατάπιε τις σκέψεις του. Δεν υποτάχθηκε στον καθωσπρεπισμό και άλλες επιταγές που πρόσταζε η θέση του. Κατηγορήθηκε από εκπροσώπους του τύπου και συμπατριώτες του ως προδότης (!) για την επιλογή του να αγωνιστεί στο Αμβούργο, μα φρόντισε να τους αποστομώσει: «Από όσους με κρίνουν, εάν έχουν ειλικρίνεια με τους εαυτούς τους, 9 στους 10 θα έκαναν το ίδιο. Η μεταγραφή αυτή μου παρέχει οικονομική ασφάλεια, κάτι το οποίο το φορολογικό σύστημα της Αγγλίας αδυνατεί».
Στο Αμβούργο ήταν μόνος εναντίον όλων στ’ αποδυτήρια, μα έκανε τον αγώνα του. Ένας αγώνας ο οποίος τον ανέδειξε δύο φορές ως κάτοχο της Χρυσής Μπάλας. Ο Κίγκαν ήταν πάντα ξεκάθαρος σχετικά με τις προτεραιότητές του ως επαγγελματίας ποδοσφαιριστής: «Πάντα ήθελα να τα καταφέρω. Και ως ποδοσφαιριστής, πρέπει να είσαι πάντα υπό πλήρη συγκέντρωση, να πιστεύεις στις δυνατότητές σου ακόμη και όταν οι άλλοι αδυνατούν».
Τον αγαπάς ή όχι, φιγούρες σαν του Κέβιν Κίγκαν σε κάνουν να τον σέβεσαι. Γιατί είχε τον τρόπο του για όλα και πάντα είχε να παραθέσει αξία και δουλειά. Το ποδόσφαιρο και ο αθλητισμός έχουν μεγάλη ανάγκη από προσωπικότητες όπως του «King Kevin».