Ο ΠΑΟΚ πήγε στα αποδυτήρια προηγούμενος με 0-1, έχοντας συνολικά την πιο ουσιαστική εικόνα στο πρώτο ημίχρονο. Δεν είχε απόλυτη κυριαρχία σε όλη τη διάρκεια του 45λέπτου (45%-55%), όμως μπήκε καλύτερα στο παιχνίδι, δημιούργησε τις πρώτες επικίνδυνες καταστάσεις και κατάφερε να εκμεταλλευτεί μία από αυτές με τον Μύθου στο 20’.
Στο build-up ο ΠΑΟΚ προσπάθησε να ανοίξει αρκετά το γήπεδο. Κένι και Τέιλορ έδιναν πλάτος από τις δύο πλευρές, με στόχο να τραβήξουν προς τα έξω την αμυντική γραμμή του Ατρομήτου και να δημιουργηθούν χώροι για τους παίκτες που κινούνταν πίσω από τον Μύθου. Παράλληλα, Γιάκιτς και Ούγκρεσιτς είχαν σημαντικό ρόλο στον άξονα, τόσο στην πρώτη ανάπτυξη όσο και στην προσπάθεια του ΠΑΟΚ να ανακτήσει γρήγορα την κατοχή.
Ιδιαίτερα από τη δεξιά πλευρά, ο Κένι έδινε συνεχώς επιθετικό πλάτος και είχε τη δυνατότητα να ανεβαίνει αρκετά ψηλά. Αυτό φάνηκε ξεκάθαρα και στο γκολ. Η φάση ξεκινά από κλέψιμο του Γιάκιτς στη μεσαία γραμμή, ο Καμαρά συνεχίζει γρήγορα την επίθεση και η μπάλα φτάνει στον Κένι. Ο δεξιός μπακ έχει ήδη ανέβει αρκετά μέτρα, παίρνει την μπάλα σε προωθημένη θέση και κάνει το γύρισμα προς την περιοχή. Εκεί ο Μύθου δεν περιμένει στατικά την μπάλα, αλλά επιτίθεται στον χώρο και με πλασέ στην κίνηση κάνει το 0-1.
Η συγκεκριμένη φάση είναι ίσως και η καλύτερη εικόνα του επιθετικού πλάνου του ΠΑΟΚ στο πρώτο μέρος. Ανάκτηση της κατοχής στον άξονα, γρήγορο transition, μεταφορά της μπάλας προς την πλευρά και overlap του Κένι, πριν ο Ατρόμητος προλάβει να επαναφέρει όλους τους παίκτες πίσω από την μπάλα. Ο ΠΑΟΚ χρειάστηκε λίγες πάσες για να μετατρέψει ένα κλέψιμο στη μεσαία γραμμή σε τελική εντός περιοχής.
Ο Μύθου, πάντως, είχε αρχίσει να δημιουργεί προβλήματα στην άμυνα του Ατρομήτου πριν από το γκολ. Στο 11’ είχε την πρώτη σημαντική στιγμή του ΠΑΟΚ με κεφαλιά που πέρασε λίγο άουτ. Οι κινήσεις του ανάμεσα στους δύο στόπερ και η προσπάθειά του να επιτίθεται στην περιοχή αντί να απομακρύνεται συνεχώς από αυτήν έδωσαν στον ΠΑΟΚ ένα ξεκάθαρο σημείο αναφοράς στην κορυφή.
Χωρίς την μπάλα, ο ΠΑΟΚ δεν επέλεξε ένα διαρκές high press. Προσπάθησε περισσότερο να κρατήσει κοντά τις γραμμές του και να ελέγξει τον κεντρικό διάδρομο, περιμένοντας τις κατάλληλες στιγμές για να ενεργοποιήσει την πίεσή του. Το κλέψιμο του Γιάκιτς πριν από το γκολ είναι χαρακτηριστικό της σημασίας που είχε το transition στο παιχνίδι του, όταν υπήρχε ανάκτηση, η πρώτη σκέψη ήταν η γρήγορη προώθηση της μπάλας και όχι απαραίτητα η επιστροφή σε οργανωμένο build-up.
Ο Ατρόμητος από την άλλη προσπάθησε να παραμείνει compact, με Καραμάνη και Μουτουσαμί στον άξονα και τους Τσούμπερ και Σερζίνιο να προσπαθούν να βρουν χώρους ανάμεσα στις γραμμές του ΠΑΟΚ. Όταν κατάφερνε να ξεπεράσει την πρώτη πίεση, επιχείρησε να χρησιμοποιήσει περισσότερο τα άκρα και κυρίως την πλευρά του Πνευμονίδη.
Μάλιστα, ο Πνευμονίδης δημιούργησε μία από τις καταστάσεις στις οποίες ο Ατρόμητος μπόρεσε να απειλήσει. Πήρε την μπάλα από αριστερά χωρίς να έχει στήριγμα, συνέκλινε και επέλεξε το σουτ, με τον Τσιφτσή να μπλοκάρει. Υπήρξε επίσης η φάση του 24’, όταν αρχικά δόθηκε πέναλτι για μαρκάρισμα του Κόστα πάνω στον Πνευμονίδη, όμως η απόφαση άλλαξε μετά τον έλεγχο του VAR.
Αυτό δείχνει και ένα σημείο στο οποίο ο ΠΑΟΚ χρειάστηκε προσοχή. Με τα full-backs του να ανεβαίνουν για να προσφέρουν πλάτος, υπήρχαν στιγμές στις οποίες μπορούσε να δημιουργηθεί χώρος πίσω τους στο αμυντικό transition. Ο Ατρόμητος προσπάθησε να χτυπήσει σε αυτές τις καταστάσεις, χωρίς όμως στο πρώτο μέρος να βρει την τελική ενέργεια που θα του έδινε την ισοφάριση.
Ο Ανέστης Μύθου ήταν ο παίκτης που ξεχώρισε στο πρώτο μέρος. Πέρα από το γκολ του στο 20’, είχε ήδη προειδοποιήσει στο 11’ με κεφαλιά που πέρασε άουτ. Δεν έμενε ανάμεσα στους στόπερ περιμένοντας την μπάλα, αλλά προσπαθούσε να διαβάσει πότε πρέπει να επιτεθεί στον χώρο. Στη φάση του γκολ, βλέπει τον Κένι να φτάνει σε θέση για γύρισμα, επιτίθεται εγκαίρως στο κατάλληλο σημείο της περιοχής και τελειώνει τη φάση με μία επαφή. Με τη μέχρι τώρα παρουσία του έχει δώσει στον ΠΑΟΚ αυτό που χρειάζεται από τον φορ του, παρουσία στο box, σωστό timing στις κινήσεις και αποτελεσματικότητα.
Ο Ατρόμητος παρουσίασε ένα τελείως διαφορετικό πρόσωπο στο δεύτερο ημίχρονο. Μπήκε πολύ πιο επιθετικά, ανέβασε τις γραμμές του και προσπάθησε από τα πρώτα λεπτά να μεταφέρει το παιχνίδι προς την περιοχή του ΠΑΟΚ. Οι γηπεδούχοι δεν έδειχναν πλέον διατεθειμένοι να περιμένουν. Πίεζαν ψηλότερα, διεκδικούσαν πιο άμεσα τη δεύτερη μπάλα και προσπαθούσαν να μην επιτρέψουν στον ΠΑΟΚ να βγει εύκολα από το δικό του μισό.
Και αυτό δημιούργησε πρόβλημα στον ΠΑΟΚ. Οι Θεσσαλονικείς δυσκολεύτηκαν αρκετά να κρατήσουν την μπάλα και να δώσουν ηρεμία στο παιχνίδι τους. Όταν την κέρδιζαν, αρκετές φορές την έχαναν γρήγορα, με αποτέλεσμα ο Ατρόμητος να επιστρέφει άμεσα στην επίθεση. Έτσι δημιουργήθηκαν διαστήματα στα οποία ο ΠΑΟΚ έμοιαζε περισσότερο να ακολουθεί τον ρυθμό που επέβαλαν οι γηπεδούχοι παρά να ελέγχει ο ίδιος το παιχνίδι.
Χαρακτηριστική ήταν η φάση του 52’, μετά από κόρνερ του Ατρομήτου, όταν η ασυνεννοησία ανάμεσα σε Τσιφτσή και Κόστα λίγο έλειψε να δημιουργήσει σοβαρό πρόβλημα. Δεν ήταν μόνο μία μεμονωμένη στιγμή. Ήταν ενδεικτική της πίεσης που είχε αρχίσει να αισθάνεται η άμυνα του ΠΑΟΚ, καθώς ο Ατρόμητος είχε πλέον εγκατασταθεί αρκετά ψηλότερα στο γήπεδο.
Ο Κέρκεζ προσπάθησε να ενισχύσει ακόμη περισσότερο αυτή την εικόνα μέσα από τις αλλαγές του. Ο Μουντές μπήκε από την αρχή του δευτέρου μέρους αντί του τραυματία Λύρατζη, ενώ στη συνέχεια χρησιμοποιήθηκαν Περέα, Τσιλούλης και Κώτσης. Η λογική ήταν ξεκάθαρη, περισσότερη ενέργεια, περισσότερα τρεξίματα και ακόμη μεγαλύτερη παρουσία κοντά στην περιοχή του ΠΑΟΚ.
Ο Ατρόμητος κατάφερε έτσι να κερδίσει μέτρα. Και αυτό είναι το σημαντικότερο στοιχείο του δεύτερου ημιχρόνου. Ο ΠΑΟΚ δεν μπορούσε πλέον να αναπτυχθεί με την ίδια άνεση, ενώ οι γηπεδούχοι είχαν περισσότερους παίκτες στο επιθετικό μισό και προσπαθούσαν να ανακτήσουν γρήγορα την κατοχή όταν την έχαναν.
Εκεί όμως εμφανίστηκε και η μεγάλη αδυναμία του Ατρομήτου. Η πίεση και η υπεροχή σε αρκετά διαστήματα δεν μεταφράστηκαν σε αντίστοιχα καθαρές ευκαιρίες. Οι γηπεδούχοι μπορούσαν να φτάσουν γύρω από την περιοχή, όμως τους έλειψε η τελευταία σωστή πάσα και η τελική ενέργεια που θα άνοιγε πραγματικά την άμυνα του ΠΑΟΚ.
Ο ΠΑΟΚ από την πλευρά του κατάλαβε ότι το παιχνίδι είχε αρχίσει να γέρνει και προσπάθησε να αντιδράσει από τον πάγκο. Η είσοδος του Ζαφείρη στο 58’ έδωσε ένα επιπλέον σώμα και περισσότερη φρεσκάδα στη μεσαία γραμμή, ενώ στο 66’ έγιναν ακόμη μεγαλύτερες παρεμβάσεις, με Πέλκα, Εντιαγέ και Μπαταούλα να περνούν στο παιχνίδι. Οι αλλαγές δεν έγιναν απλώς για φρεσκάρισμα. Ήταν και μία προσπάθεια να ξαναβρεί ο ΠΑΟΚ ισορροπία σε ένα σημείο όπου ο Ατρόμητος είχε αρχίσει να τον πιέζει έντονα.
Και κάπου εκεί εμφανίστηκε η άλλη πλευρά του ρίσκου που έπαιρνε ο Ατρόμητος. Όσο περισσότερους παίκτες ανέβαζε και όσο περισσότερο πίεζε για το 1-1, τόσο περισσότερο χώρο άφηνε όταν έχανε την μπάλα.
Ο ΠΑΟΚ δεν είχε πολλές τέτοιες στιγμές, είχε όμως την καλύτερη ευκαιρία ολόκληρου του δευτέρου ημιχρόνου. Στο 69’ ο Τάχα Άλι συνέκλινε από τα αριστερά και με πολύ καλό πλασέ σημάδεψε το οριζόντιο δοκάρι του Ντιένγκ. Ήταν η φάση που θα μπορούσε να αλλάξει εντελώς την εικόνα του τελευταίου εικοσαλέπτου και να “κλειδώσει” τη νίκη για τον ΠΑΟΚ.
Οι Περιστεριώτες συνέχισαν να παίρνουν μέτρα όσο περνούσε η ώρα. Ο ΠΑΟΚ αναγκάστηκε να προστατεύσει περισσότερο την περιοχή του και να περιμένει τις στιγμές στις οποίες θα μπορούσε να βγει στην κόντρα. Παρ’ όλα αυτά, ο Ατρόμητος δεν κατάφερε να βρει αυτό που του έλειπε σε όλο το δεύτερο μέρος, μία πραγματικά ποιοτική τελική ενέργεια. Η προσπάθεια του Ούρονεν, που κατέληξε άουτ, ήταν μία από τις λίγες περιπτώσεις στις οποίες η πίεση μετατράπηκε σε απευθείας απειλή.
Το 0-0 του δευτέρου ημιχρόνου δεν περιγράφει σωστά όσα έγιναν. Ο Ατρόμητος ήταν αισθητά πιο ανεβασμένος και πιο επιθετικός, πήρε μέτρα και ανάγκασε τον ΠΑΟΚ να παίξει για αρκετά διαστήματα χωρίς την ηρεμία που θα ήθελε. Ο ΠΑΟΚ όμως άντεξε αυτή την πίεση και, όταν βρήκε χώρο, έδειξε ότι μπορούσε να γίνει πολύ επικίνδυνος στην κόντρα.