Ο Ντόριαν Γκρέι είναι ένας νέος άνδρας που έχει όλα όσα μπορεί να επιθυμήσει ένας άνθρωπος: ομορφιά, γοητεία, νεότητα και έναν κόσμο ολόκληρο ανοιχτό μπροστά του. Όμως, ο Ντόριαν δεν θέλει απλώς να ζήσει. Θέλει να ζήσει χωρίς συνέπειες.
Όταν ο ζωγράφος Μπαζίλ Χόλγουορντ ολοκληρώνει το πορτρέτο του, ο Ντόριαν στέκεται απέναντί του και αντικρίζει τον εαυτό του όπως ακριβώς είναι εκείνη τη στιγμή: νέο, όμορφο, αψεγάδιαστο.
Και τότε καταλαβαίνει κάτι που δεν είχε θελήσει να σκεφτεί.
Το πορτρέτο θα έμενε νέο.
Εκείνος, όμως, θα γερνούσε.
Ο Ντόριαν ζήλεψε τον ίδιο του τον εαυτό.
Και έκανε μια ευχή.
Να παραμείνει για πάντα όπως ήταν εκείνη τη στιγμή και να πληρώνει το πορτρέτο για όσα εκείνος θα έκανε.
Κάθε αμαρτία. Κάθε πράξη διαφθοράς. Κάθε σκοτεινή επιλογή.
Ο Ντόριαν θα έμενε όμορφος.
Ο πίνακας θα γερνούσε.
Το πρόσωπο στον καμβά θα παραμορφωνόταν, κουβαλώντας όλα όσα ο ίδιος αρνιόταν να κοιτάξει.
Χρόνια αργότερα, σε έναν εντελώς διαφορετικό κόσμο, ένας άλλος νέος άνδρας στεκόταν μπροστά σε ένα διαφορετικό είδος πορτρέτου.
Δεν ήταν ζωγραφισμένο σε καμβά.
Ήταν φτιαγμένο από όνειρα, ταλέντο, γκολ, χρήματα, μεταγραφές, προσδοκίες.
Το όνομά του ήταν Αντριάν Μούτου.
Μόνο που ο Μούτου δεν είχε έναν Μπαζίλ Χόλγουορντ να του δείξει το μέλλον του.
Είχε την ίδια του την καριέρα.
Και μπροστά του έναν δρόμο που μπορούσε να τον οδηγήσει πολύ ψηλά.
Και κάπου ανάμεσα στην κορυφή και στην πτώση, η ιστορία του απέκτησε ένα ερώτημα που δεν απαντήθηκε ποτέ.
Τι θα γινόταν αν;
Αν.
Μία λέξη.
Μικρή.
Ανελέητη.
Η λέξη που μπορεί να χωρέσει μέσα της μια ολόκληρη ζωή.
Γιατί ο Μούτου δεν απέτυχε.
Αυτό θα ήταν πολύ απλό.
Ο Μούτου έγινε σπουδαίος.
Έπαιξε στα μεγαλύτερα γήπεδα της Ευρώπης. Φόρεσε τεράστιες φανέλες. Έβαλε δεκάδες γκολ. Έγινε αρχηγός της χώρας του. Έζησε τη δόξα, τα χρήματα, την αναγνώριση.
Αλλά κάποια στιγμή, η ιστορία του άρχισε να μοιάζει με εκείνες τις ιστορίες που αφήνουν πίσω τους όχι μόνο όσα συνέβησαν, αλλά και όσα δεν συνέβησαν ποτέ.
Και ίσως αυτή να είναι η μεγαλύτερη τραγωδία ενός ανθρώπου με τεράστιο ταλέντο.
Όχι να μην πετύχει.
Αλλά να πετύχει αρκετά ώστε να γνωρίζει πόσο ψηλότερα μπορούσε να φτάσει.
Πριν από τον Μούτου, υπήρχε η Ρουμανία
Ο Αντριάν Μούτου γεννήθηκε στις 8 Ιανουαρίου 1979, στο Καλινεστί, του Άρτζες.
Ήταν παιδί μιας Ρουμανίας που ζούσε ακόμη μέσα στο καθεστώς του Νικολάε Τσαουσέσκου.
Όταν γεννήθηκε, η χώρα του βρισκόταν ακόμη κάτω από τη δικτατορία.
Όταν ήταν δέκα ετών, ο κόσμος στον οποίο είχε γεννηθεί κατέρρευσε.
Τον Δεκέμβριο του 1989, η Ρουμανία έζησε την επανάσταση που ανέτρεψε το καθεστώς του Τσαουσέσκου. Η πτώση ήταν βίαιη και δραματική. Ο άνθρωπος που για δεκαετίες είχε παρουσιαστεί ως πανίσχυρος ηγέτης συνελήφθη, δικάστηκε συνοπτικά και εκτελέστηκε μαζί με τη σύζυγό του, Ελένα.
Οι εικόνες μεταδόθηκαν από την τηλεόραση, ζωντανά.
Και για μια ολόκληρη γενιά παιδιών, η Ιστορία δεν ήταν, μόνο, κάτι που διάβαζες σε ένα βιβλίο.
Ήταν κάτι που έβλεπες στην οθόνη.
Ένας κόσμος που έμοιαζε αιώνιος μπορούσε να τελειώσει μέσα σε λίγες ημέρες.
Η Ρουμανία του Τσαουσέσκου ήταν μια χώρα αυστηρά ελεγχόμενη. Η οικονομία είχε οδηγηθεί σε βαθιά κρίση, η καθημερινότητα είχε γίνει δύσκολη και η πληροφόρηση ελεγχόταν από το κράτος. Οι άνθρωποι μάθαιναν να ζουν με ελλείψεις, περιορισμούς και φόβο.
Η τηλεόραση ήταν ελεγχόμενη.
Οι ειδήσεις ήταν ελεγχόμενες.
Η εικόνα της πραγματικότητας ήταν ελεγχόμενη.
Τα μπαλκόνια των σπιτιών κλειστά, τους ενδιέφερε περισσότερο να μην συνομιλείς παρά να παίρνεις καθαρό αέρα.
Και για όσους ήθελαν να ακούσουν κάτι διαφορετικό, υπήρχαν οι ξένες ραδιοφωνικές εκπομπές. Αυτές που με δυσκόλια έπιανε ο πομπός, που περίσσότερο πάλευες να βρείς το κατάλληλο σημείο και που σε δευτερόλεπτα το έχανες πάλι.
Φωνές από μακριά.
Γαλλικά.
Αγγλικά.
Φωνές που έρχονταν από έναν κόσμο τον οποίο πολλοί μπορούσαν να φανταστούν, αλλά όχι να αγγίξουν.
Έναν κόσμο με περισσότερη ελευθερία.
Με περισσότερες ευκαιρίες.
Με ανοιχτά σύνορα.
Και τότε, οι πόρτες άνοιξαν.
Όχι όμως και ο παράδεισος.
Η πτώση της δικτατορίας δεν σήμαινε ότι η ζωή έγινε αμέσως εύκολη. Η χώρα μπήκε σε μια δύσκολη και επώδυνη μετάβαση. Η οικονομία έπρεπε να αλλάξει. Η κοινωνία έπρεπε να προσαρμοστεί. Οι άνθρωποι έπρεπε να μάθουν να ζουν σε μια πραγματικότητα όπου η ελευθερία υπήρχε πλέον, αλλά η ασφάλεια και η ευημερία δεν ήταν δεδομένες.
Ο Μούτου μεγάλωσε ακριβώς σε αυτή τη μεταβατική Ρουμανία.
Δεν ανήκε στη γενιά που έζησε ολόκληρη τη δικτατορία.
Ανήκε όμως στη γενιά που είδε τον κόσμο να ανοίγει.
Μπήκε μικρός στις ακαδημίες της Άρτζες Πιτέστι και αγωνίστηκε στην πρώτη κατηγορία πριν κλείσει τα 18. Στη Ντινάμο Βουκουρεστίου πέτυχε 22 γκολ πρωταθλήματος σε 35 συμμετοχές. Τον χειμώνα του 1999-2000, πριν ολοκληρωθεί η σεζόν, η Ίντερ τον πήρε στην Ιταλία.
Δεν ήταν ακόμη ο “Briliantul”, το “Διαμάντι”, όπως θα τον αποκαλούσε αργότερα ολόκληρη η πατρίδα του.
Ήταν απλώς ένα αγόρι που είχε περάσει τα σύνορα.
Ο ποδοσφαιριστής που δεν χωρούσε σε μία θέση.
Στην Ίντερ δεν σκόραρε στη Serie A. Τα δύο γκολ του ήρθαν στο Κύπελλο και σύντομα έφυγε για τη Βερόνα.
Εκεί άρχισε να φαίνεται τι ακριβώς μπορούσε να γίνει.
Δεν ήταν καθαρό εννιάρι.
Δεν ήταν κλασικό δεκάρι.
Μπορούσε να παίξει πίσω από τον επιθετικό, να κινηθεί από τα άκρα, να δημιουργήσει και να τελειώσει τη φάση. Είχε τεχνική, έκρηξη και εκείνη τη σπάνια οικειότητα με την μπάλα που κάνει ορισμένους ποδοσφαιριστές να μοιάζουν σαν να διαθέτουν λίγο περισσότερο χρόνο από τους υπόλοιπους. Σαν η μπάλα να βρίσκεται λίγο πιο κοντά τους.
Στην Πάρμα, τη σεζόν 2002-03, όλα ενώθηκαν.
Με τον Τσέζαρε Πραντέλι στον πάγκο και τον Αντριάνο δίπλα του, ο Μούτου πέτυχε 18 γκολ σε 31 αγώνες της Serie A και 22 σε όλες τις διοργανώσεις. Στο τέλος του 2003 μπήκε στη λίστα της Χρυσής Μπάλας. Πήρε μία ψήφο και ισοβάθμησε στην 22η θέση -μαζί, μεταξύ άλλων, με τον Ροναλντίνιο.
Δεν ήταν κοντά στην κατάκτηση. Ο Πάβελ Νέντβεντ κέρδισε εκείνη τη χρονιά με 190 ψήφους.
Αλλά ο Μούτου βρισκόταν πλέον στον ίδιο κατάλογο.
Και ήταν μόλις 24 ετών.
Λονδίνο
Ο Άντριαν Μούτου με τη φανέλα της Τσέλσι στο Στάμφορντ Μπριτζ, τη σεζόν 2003/04
Το καλοκαίρι του 2003 η Τσέλσι του Ρομάν Αμπράμοβιτς τον αγόρασε από την Πάρμα αντί 26 εκατομμυρίων ευρώ.
Η αρχή έμοιαζε με επιβεβαίωση.
Γκολ στο ντεμπούτο απέναντι στη Λέστερ.
Δύο απέναντι στην Τότεναμ.
Τέσσερα στα πρώτα τρία παιχνίδια του πρωταθλήματος.
Ο Μούτου ήταν νέος, ακριβός και θεαματικός. Ακριβώς, ο ποδοσφαιριστής που ταίριαζε στη βιτρίνα της νέας Τσέλσι.
Μόνο που πίσω από τη βιτρίνα η ζωή του είχε ήδη αρχίσει να ραγίζει.
Το 2001, στα 22 του, είχε παντρευτεί τη Ρουμάνα ηθοποιό και παρουσιάστρια Αλεξάντρα Ντίνου. Είχαν ερωτευτεί κεραυνοβόλα, όταν αυτός ήταν 21 και εκείνη μόλις 19.
Το 2002 γεννήθηκε ο γιος τους, Μάριο. Το 2003, τη χρονιά που ο Μούτου μετακόμισε στο Λονδίνο, ο γάμος τελείωσε. Οι φιλοδοξίες τούς άλλαξαν. Το διαζύγιο έλεγε “ασυμφωνία χαρακτήρων”. Ήταν πράματι, ανώριμοι να σηκώσουν στις πλάτες τους καριέρα, δημοσιότητα και οικογένεια. Ο Μούτου δήλωσε τότε πώς ένιωθε ασφυξία.
Μέσα σε λίγους μήνες είχε αλλάξει χώρα, ομάδα, οικογένεια και καθημερινότητα.
Ήταν πατέρας ενός μικρού παιδιού από το οποίο βρισκόταν μακριά. Ήταν ένας σύζυγος που δεν κατάφερε να κρατήσει τη γυναίκα του. Και ταυτόχρονα ήταν ένας ποδοσφαιριστής που έπρεπε κάθε Σαββατοκύριακο να αποδεικνύει ότι άξιζε τα εκατομμύρια που είχαν δοθεί γι’ αυτόν.
Χρόνια αργότερα θα έλεγε ότι έφτασε στην Τσέλσι σε μια “ταραγμένη περίοδο” της προσωπικής του ζωής. Ότι ήταν πολύ νέος. Ότι δεν ήταν έτοιμος. Ότι βρέθηκε παγιδευμένος σε δικαιολογίες και ψέματα.
Δεν ήταν δικαιολογία.
Ήταν το πλαίσιο.
Το καλοκαίρι του 2004 ο Κλαούντιο Ρανιέρι έφυγε και ήρθε ο Ζοζέ Μουρίνιο. Η σχέση του Μούτου με τον νέο προπονητή έγινε γρήγορα συγκρουσιακή. Διαφώνησαν δημόσια ακόμη και για το αν ο παίκτης ήταν τραυματίας πριν από αγώνα της εθνικής Ρουμανίας.
Και τον Οκτώβριο ήρθε το θετικό δείγμα σε κοκαΐνη.
Επτά μήνες αποκλεισμός.
Λύση του συμβολαίου.
Το τέλος της Τσέλσι.
(Είκοσι χρόνια αργότερα): “Ήμουν μόνος και λυπημένος, αλλά ούτε η κατάθλιψη ούτε οτιδήποτε άλλο δικαιολογούσε τις πράξεις μου. Έπρεπε να είχα ζητήσει βοήθεια και δεν το έκανα”.
Ίσως αυτή να είναι η πιο σημαντική και ανθρώπινη φράση της ιστορίας του.
Γιατί εξηγεί χωρίς να αθωώνει.
Και γιατί δείχνει ότι η αυτοκαταστροφή δεν αρχίζει πάντοτε με μια ουσία.
Μπορεί να αρχίσει με έναν άνθρωπο που δεν λέει ότι δεν είναι καλά.
Ο λογαριασμός
Ο Άντριαν Μούτου αποχωρεί από τα γραφεία της αγγλικής ομοσπονδίας, στις 4 Νοεμβρίου 2004, έχοντας στο πλευρό του τον επικεφαλής της PFA, Gordon Taylor, και τον ατζέντη του, Victor Becali. Η πειθαρχική διαδικασία ακολούθησε το θετικό τεστ κοκαΐνης και την απομάκρυνσή του από την Τσέλσι.
Η αθλητική τιμωρία τελείωσε τον Μάιο του 2005.
Η οικονομική τιμωρία μόλις άρχιζε.
Η Τσέλσι ζήτησε αποζημίωση επειδή ο Μούτου είχε παραβιάσει το συμβόλαιό του. Ακολούθησε μια δικαστική διαδρομή ετών: FIFA, Διεθνές Αθλητικό Διαιτητικό Δικαστήριο, Ελβετικό Ομοσπονδιακό Δικαστήριο και Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου.
Το ποσό ορίστηκε στα 17.173.990 ευρώ.
Το 2018, το ΕΔΔΑ δεν δικαίωσε την προσφυγή του κατά της Ελβετίας για τη διαδικασία ενώπιον του CAS.
Ο Ντόριαν Γκρέι είχε ευχηθεί να πληρώνει το πορτρέτο.
Ο Μούτου είχε ευχηθεί να μην πληρώσει ποτέ. Αλλά ο λογαριασμός πάντα έρχεται, έστω και καθυστερημένα.
Και σε αυτόν ήρθε όταν η ζωή του είχε ήδη προχωρήσει.
Οι συνέπειες δεν είχαν εξαφανιστεί.
Απλώς περίμεναν.
Ο άνθρωπος που τον εμπιστεύτηκε ξανά
Ο Άντριαν Μούτου με τη φανέλα της Φιορεντίνα.
Ο Μούτου επέστρεψε στην Ιταλία μέσω της Γιουβέντους. Το 2006, μετά τον υποβιβασμό της στο σκάνδαλο “Calciopoli”, μεταγράφηκε στη Φιορεντίνα.
Εκεί τον περίμενε ο Τσέζαρε Πραντέλι.
Ο άνθρωπος με τον οποίο είχε κάνει τη μεγάλη σεζόν στην Πάρμα.
Ο άνθρωπος που γνώριζε τι είχε συμβεί στο Λονδίνο και παρ’ όλα αυτά επέλεξε να τον εμπιστευτεί.
Ο Μούτου θα τον περιέγραφε αργότερα ως προπονητή, μεγαλύτερο αδελφό και πατέρα.
Η λέξη έχει σημασία.
Στο Λονδίνο είχε βρεθεί απέναντι σε έναν προπονητή με τον οποίο αμφισβητούσαν δημόσια ο ένας τον άλλον. Στη Φλωρεντία βρήκε μια πατρική παρουσία που ήξερε το ταλέντο του, αλλά γνώριζε και τις αδυναμίες του.
Δεν βρήκε μόνο θέση στην ενδεκάδα.
Βρήκε ξανά θέση μέσα σε μια ομάδα.
Σε πέντε σεζόν με τη Φιορεντίνα πέτυχε 70 γκολ σε 143 επίσημες εμφανίσεις. Τα 54 ήταν στη Serie A. Τη σεζόν 2007-08 σημείωσε 23 γκολ σε όλες τις διοργανώσεις και 6 στην πορεία μέχρι τα ημιτελικά του Κυπέλλου UEFA.
Το 2007 κατέκτησε το Guerin d’Oro, τη διάκριση που απονεμόταν στον ποδοσφαιριστή με την υψηλότερη μέση βαθμολογία στον ιταλικό αθλητικό Τύπο.
Δεν ήταν μια τιμητική αναφορά για έναν άνθρωπο που είχε επιστρέψει.
Ήταν η απόδειξη ότι είχε επιστρέψει πραγματικά.
Η ιστορία του Μούτου, λοιπόν, δεν είναι η ιστορία ενός ταλέντου που δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ.
Πραγματοποιήθηκε.
Το ερώτημα είναι αν πραγματοποιήθηκε ολόκληρη.
Το γκολ της μνήμης, το πέναλτι της λήθης
Ο Άντριαν Μούτου εκτελεί το πέναλτι απέναντι στον Τζανλουίτζι Μπουφόν στο Ρουμανία–Ιταλία (1-1) για το EURO 2008. Ο Ιταλός τερματοφύλακας απέκρουσε την εκτέλεση στο 81ο λεπτό.
Λίγες ημέρες πριν αρχίσει το Euro 2008, ο Μούτου έμαθε ότι είχε πεθάνει η γιαγιά του.
Ήταν η γυναίκα που το μεγάλωσε. Που του έδινε κρυφά χαρτζιλίκι.
Ο Μούτου έμεινε με την αποστολή της Ρουμανίας.
Στις 13 Ιουνίου, απέναντι στην παγκόσμια πρωταθλήτρια Ιταλία, εκμεταλλεύτηκε το λάθος του Τζανλούκα Τζαμπρότα και σκόραρε. Αφιέρωσε το γκολ στη μνήμη της.
Λίγο αργότερα, με το σκορ στο 1-1, η Ρουμανία κέρδισε πέναλτι.
Ο Μούτου πήρε την μπάλα.
Απέναντί του στεκόταν ο Τζανλουίτζι Μπουφόν.
Στο 81ο λεπτό, ο Ιταλός τερματοφύλακας απέκρουσε.
Αν το πέναλτι έμπαινε, η Ρουμανία θα πλησίαζε αποφασιστικά στην πρόκριση. Τελικά αποκλείστηκε.
(Έναν χρόνο αργότερα):
“Δεν νομίζω ότι θα το ξεχάσω ποτέ. Για δύο εβδομάδες βρισκόμουν σε κρίση. Εκείνο το χτύπημα έπαιζε ξανά και ξανά στο μυαλό μου, με εμμονικό τρόπο”.
Ένα πένθος.
Ένα γκολ.
Ένα χαμένο πέναλτι.
Η δόξα και η απώλεια μέσα σε ενενήντα λεπτά.
Ήταν συνηθισμένος, όμως, να τα χάνει όλα ταυτόχρονα.
Η δεύτερη ρωγμή
Τον Ιανουάριο του 2010 ο Μούτου βρέθηκε θετικός σε σιμπουτραμίνη σε δύο ελέγχους, μετά τους αγώνες με Μπάρι και Λάτσιο. Υποστήριξε ότι είχε λάβει την ουσία κατά λάθος, μέσα από σκεύασμα αδυνατίσματος που του είχε δώσει η μητέρα του.
Η ιταλική αθλητική δικαιοσύνη του επέβαλε αποκλεισμό εννέα μηνών.
Δεν ήταν ίδια υπόθεση με την κοκαΐνη.
Άλλη ουσία.
Άλλος ισχυρισμός.
Άλλο πλαίσιο.
Ήταν, όμως, η δεύτερη φορά που μια απαγορευμένη ουσία τον έβγαζε από το γήπεδο. Και αυτή τη φορά ήταν 31 ετών. Δεν υπήρχαν πολλά χρόνια για να επιστραφούν.
Τον Οκτώβριο του 2010, λίγο πριν ολοκληρωθεί ο αποκλεισμός, κατηγορήθηκε ότι χτύπησε και τραυμάτισε σερβιτόρο σε νυχτερινό κατάστημα της Φλωρεντίας. Ζήτησε δημόσια συγγνώμη. Τον Ιανουάριο του 2011 έφυγε από προπόνηση χωρίς άδεια και η Φιορεντίνα απείλησε με νομικές ενέργειες.
Η δεύτερη πτώση δεν ήταν πια μόνο ένα εργαστηριακό αποτέλεσμα.
Είχε αρχίσει να φαίνεται και στη συμπεριφορά του. Είχε διαβρωθεί, είχε σαπίσει μέσα του.
Το ένα λάθος μετα το άλλο.
Το πορτρέτο
Με την εθνική ομάδα ο Μούτου αγωνίστηκε 77 φορές και πέτυχε 35 γκολ.
Όσα και ο Γκεόργκε Χάτζι.
Αναδείχθηκε τέσσερις φορές Ρουμάνος ποδοσφαιριστής της χρονιάς. Φόρεσε το 10. Φόρεσε το περιβραχιόνιο. Έγινε το πρόσωπο της γενιάς που ακολούθησε εκείνη του Μουντιάλ του 1994.
Δεν οδήγησε τη Ρουμανία στις ίδιες κορυφές.
Έμεινε, όμως, στην κορυφή των σκόρερ της.
Ένας άνθρωπος που δυσκολεύτηκε τόσο να προστατεύσει τον εαυτό του, κατάφερε να κουβαλήσει για χρόνια τις προσδοκίες μιας ολόκληρης χώρας.
Ο Μούτου αποσύρθηκε το 2016. Σε συλλογικό επίπεδο έκλεισε την καριέρα του με 203 γκολ σε 528 επίσημες συμμετοχές.
Η ζωή του, όμως, δεν έμεινε στο Λονδίνο.
Μετά τον πρώτο του γιο απέκτησε δύο κόρες από τον δεύτερο γάμο του και ακόμη έναν γιο από τον τρίτο. Έγινε προπονητής. Εργάστηκε στην εθνική Ελπίδων της Ρουμανίας και σε συλλόγους εντός και εκτός της χώρας.
Δεν εξαφανίστηκε.
Έμεινε μέσα στο ποδόσφαιρο και αναγκάστηκε να συνυπάρχει με την εικόνα του.
Το 2025 είπε ότι, χωρίς τις κακές αποφάσεις, θα μπορούσε να είχε κερδίσει “εύκολα” τη Χρυσή Μπάλα.
Η δήλωση είναι μεγάλη.
Ίσως υπερβολική.
Τα στοιχεία δεν αποδεικνύουν ότι έφτασε ποτέ τόσο κοντά. Αποδεικνύουν, όμως, ότι, η πεποίθησή του δεν γεννήθηκε από το κενό. Στην Πάρμα και στη Φιορεντίνα είχε γκολ, δημιουργία, προσωπικότητα και θέση ανάμεσα στους κορυφαίους ποδοσφαιριστές της Serie A.
Ο Μούτου δεν ήταν ο άνθρωπος που σίγουρα θα κέρδιζε τη Χρυσή Μπάλα.
Ήταν κάτι πιο σύνθετο.
Ένας άνθρωπος με αρκετό ταλέντο ώστε να μπορεί να πιστεύει ότι θα την κέρδιζε.
Και αρκετές λανθασμένες αποφάσεις ώστε να μην μπορεί ποτέ να μάθει αν είχε δίκιο.
Ο Ντόριαν Γκρέι μαχαίρωσε το πορτρέτο για να απαλλαγεί από όσα είχε γίνει.
Ο Μούτου δεν μπορούσε να καταστρέψει το δικό του.
Ήταν γραμμένο σε φύλλα αγώνων.
Σε γκολ.
Σε εργαστηριακά αποτελέσματα.
Σε δικαστικές αποφάσεις.
Στη μνήμη ενός πέναλτι που δεν έπαψε να βλέπει.
Ο Μούτου δεν έζησε χωρίς συνέπειες.
Έζησε μέσα σε αυτές.
Και το “αν” δεν είναι η απόδειξη ότι απέτυχε.
Είναι η σκιά που αφήνει πίσω της μια καριέρα αρκετά μεγάλη για να θαυμάζεται και αρκετά πληγωμένη για να μη μοιάζει ποτέ ολοκληρωμένη.