Το Παλάτι με τα σβηστά κεριά
Στα τέλη του 18ου αιώνα, στους διαδρόμους των παλατιών της Βιέννης και του Παρισιού, κυκλοφορούσαν φιγούρες που οι ιστορικοί ονόμαζαν “ξεπεσμένους αριστοκράτες”. Άνθρωποι που κάποτε όριζαν τις τύχες αυτοκρατοριών, όρθιοι πλέον σε μια γωνιά του σαλονιού, φορούσαν βελούδινα κοστούμια με ξεφτισμένες ραφές και κρατούσαν ασημένια ρολόγια τσέπης που είχαν σταματήσει πια να χτυπούν. Ανάμεσά τους, ο βαρόνος Φον Κράμερ, ένας άνδρας που είδε τους τίτλους ιδιοκτησίας του να καίγονται στη γαλλική επανάσταση, συνήθιζε να λέει στους ελάχιστους που τον άκουγαν: “το ευγενές αίμα δεν κρύβεται στην πολυτέλεια του παρόντος, αλλά στην αξιοπρέπεια με την οποία κουβαλάς τη χρεοκοπία σου”. Είχε πλάκα, ακόμα και την πτώση του, την αντιμετώπιζε με αλαζονεία. Ο βαρόνος περπατούσε στις λάσπες των αστικών δρόμων με το κεφάλι ψηλά, όχι γιατί είχε πλούτο, αλλά γιατί θυμόταν την εποχή που οι βασιλιάδες υποκλίνονταν στο πέρασμά του…
Αν ο βαρόνος Φον Κράμερ ήταν ποδοσφαιρικός σύλλογος, θα φορούσε σίγουρα τη φανέλα της Νυρεμβέργης.
Για τον ανυποψίαστο οπαδό του σύγχρονου, ψηφιοποιημένου και εμπορευματοποιημένου ποδοσφαίρου, το όνομα της Νυρεμβέργης ίσως φαντάζει σήμερα ως μια υποσημείωση στις χαμηλές πτήσεις της δεύτερης γερμανικής κατηγορίας. Κι όμως, πίσω από τη σκόνη της αφάνειας κρύβεται ένας κοιμώμενος γίγαντας, ένας αριστοκράτης που για δεκαετίες ολόκληρες οριζόταν στην κεντρική Ευρώπη ως “Der Club” (Ο Σύλλογος).
Η ιστορία του δεν γράφτηκε με απλά αθλητικά αποτελέσματα, αλλά με το ίδιο μελάνι που γράφονται τα εθνικά πεπρωμένα.
Με 9 πρωταθλήματα Γερμανίας στην τροπαιοθήκη της, η Νυρεμβέργη παραμένει μέχρι και σήμερα η δεύτερη πιο πετυχημένη ομάδα στην ιστορία της χώρας, πίσω μόνο από την άπιαστη Μπάγερν Μονάχου. Όμως, όπως και το ρολόι του ξεπεσμένου βαρόνου, ο χρόνος της δόξας της σταμάτησε απότομα στο μακρινό και σημαδιακό 1968. Έκτοτε, η μοίρα της επιφύλασσε έναν αδιάκοπο χορό μεταξύ θράσους και καταστροφής, μετατρέποντάς την στην απόλυτη “ομάδα-ασανσέρ”.
Η ιστορία της δεν παίχτηκε μόνο στα χορτάρια, αλλά γεννήθηκε στα σκοτεινά πλακόστρωτα μιας πόλης που ταυτίστηκε με τις πιο μαύρες σελίδες της ανθρωπότητας, γράφτηκε με το πείσμα της εργατικής τάξης και με μια διαρκή, εσωτερική πάλη να αποτινάξει από πάνω της τη βαριά σκιά του ναζισμού. Μια σκιά που η προπαγάνδα του Γ’ Ράιχ επιχείρησε να της φορτώσει, την ώρα που άλλες ομάδες, όπως η Σάλκε, απολάμβαναν την απροκάλυπτη εύνοια του καθεστώτος.
Η Ανάσταση μέσα από την ματιά της Αβύσσου
Για να καταλάβουμε το μέγεθος του μύθου, πρέπει να γυρίσουμε πίσω το ημερολόγιο, στις 4 Μαΐου του 1900. Σε μια παραδοσιακή μπυραρία της παλιάς πόλης, τη Burenhütte, μια παρέα 18 νεαρών, γοητευμένων από το “αγγλικό παιχνίδι” -που άρχιζε να κατακτά την Ευρώπη-, ίδρυσε την “FC Nürnberg”. Σε μια περιοχή όπως η Φρανκονία, όπου η πειθαρχία, η σκληρή δουλειά και η βιομηχανική ανάπτυξη ήταν τα θεμέλια της καθημερινότητας, το ποδόσφαιρο βρήκε το ιδανικό του θερμοκήπιο.
Τα πρώτα χρόνια ήταν χρόνια ρομαντισμού και πειραματισμού. Όμως, η Νυρεμβέργη είχε ένα μυστικό όπλο που την έκανε να ξεχωρίσει από την πρώτη στιγμή, την τακτική της ευφυΐα. Ενώ το γερμανικό ποδόσφαιρο των αρχών του αιώνα βασιζόταν στη φυσική δύναμη, το μακρινό γέμισμα και το άναρχο τρέξιμο, η Νυρεμβέργη στράφηκε προς τη Σκωτία. Υιοθέτησε το περίφημο “Scottish passing game”, ένα στυλ παιχνιδιού που βασιζόταν στις κοντινές, γρήγορες πάσες στο χόρτο, την κίνηση στον κενό χώρο και την απόλυτη ομαδικότητα.
Αυτό το στυλ, που οι ντόπιοι ονόμασαν με υπερηφάνεια “Φρανκονικό ποδοσφαιρικό σχολείο”, μετέτρεψε τη Νυρεμβέργη στην πρώτη πραγματική αυτοκρατορία του γερμανικού ποδοσφαίρου.
Η δεκαετία του 1920 ήταν η χρυσή εποχή της. Από το 1920 έως το 1927, ο “Σύλλογος” κατέκτησε 5 πρωταθλήματα. Ήταν μια ομάδα ανίκητη, γεμάτη με προσωπικότητες όπως ο Χάινριχ Στούλφαουθ, ο μυθικός τερματοφύλακας που αγωνιζόταν πάντα με το χαρακτηριστικό γκρίζο του καπέλο και θεωρούνταν ο καλύτερος της εποχής του στην Ευρώπη.
Η κυριαρχία της Νυρεμβέργης ήταν τόσο καθολική, που το 1924, στον πρώτο επίσημο αγώνα της Εθνικής Γερμανίας και οι 11 παίκτες της βασικής ενδεκάδας προέρχονταν από δύο μόνο ομάδες -τη Νυρεμβέργη και την αιώνια γειτονική αντίπαλο, Γκρόιτερ Φιρτ.
Στη σκιά των Σβαστικών
Βερολίνο, 1936: Η ηγεσία του Γ’ Ράιχ χρησιμοποιεί το κορυφαίο αθλητικό γεγονός του πλανήτη ως βιτρίνα για την προβολή της ναζιστικής ιδεολογίας.
Καθώς βαδίζουμε προς τη δεκαετία του 1930, το πολιτικό σκηνικό στη Γερμανία αρχίζει να σκοτεινιάζει επικίνδυνα. Η άνοδος του Εθνικοσοσιαλισμού στην εξουσία το 1933 άλλαξε βίαια τον ιστό της γερμανικής κοινωνίας, και ο αθλητισμός μετατράπηκε στο απόλυτο εργαλείο προπαγάνδας. Λόγω των τεράστιων κομματικών συνεδρίων που διοργάνωνε ο Χίτλερ στα περίχωρα της πόλης, η Νυρεμβέργη χαρακτηρίστηκε παγκοσμίως ως η “Πόλη των Συνεδρίων του Ράιχ”. Αυτή η γεωγραφική και πολιτική σύμπτωση άφησε ένα βαρύ, άδικο στίγμα πάνω στην ποδοσφαιρική ομάδα.
Όμως, η ιστορική πραγματικότητα κρύβει μια ειρωνεία γεμάτη βαθιά περιφρόνηση: ο Αδόλφος Χίτλερ, προσωπικά, σιχαινόταν το ποδόσφαιρο.
Για τον ίδιο, το άθλημα αυτό, με τις ξεκάθαρα αγγλικές του ρίζες, ήταν μια απρόβλεπτη, “μη γερμανική” ανορθογραφία που δεν ταίριαζε με τα αυστηρά, στρατιωτικά και γεωμετρικά πρότυπα της παραδοσιακής γερμανικής γυμναστικής. Το κυριότερο, όμως, βαρίδι για τον δικτάτορα ήταν ότι το ποδόσφαιρο εμπεριείχε το στοιχείο του τυχαίου. Δεν άντεχε να ταυτίζεται με την ήττα και δεν μπορούσε να ανεχτεί ότι μια ομάδα, όσο “άρια” κι αν την παρουσίαζε η κρατική ιδεολογία, μπορούσε να χάσει μέσα στο γήπεδο από ένα λάθος ενός διαιτητή ή από ένα τυχαίο δοκάρι. Η λέξη “ήττα” για εκείνον ήταν μια προσωπική, δημόσια ταπείνωση -άλλωστε είχε βιώσει πολλές τέτοιες.
Αμετανόητος -καθώς αυτοί που μετανιώνουν και μετανοούν δεν αυτοκτονούν.
Εμμονή, είχε, ή, μάλλον, βαθιά συμπλέγματα απέναντι στην αποτυχία, και θα έλεγε κάνεις ότι με τα παθήματά του θα άλλαζε… Παρανοϊκός, ναρκισσιστικός.
Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Βερολίνου το 1936, στον μοναδικό ποδοσφαιρικό αγώνα που φέρεται να παρακολούθησε ποτέ ζωντανά, είδε τη Γερμανία να χάνει από τη Νορβηγία με 2-0 και αποχώρησε εξοργισμένος πριν καν ακουστεί το τελευταίο σφύριγμα.
Την στιγμή, όμως, που ο “χαρισματικός” Χίτλερ γύριζε επιδεικτικά την πλάτη του στο χορτάρι, ο δαιμόνιος υπουργός προπαγάνδας του, ο Γιόζεφ Γκέμπελς, έβλεπε στις εξέδρες το απόλυτο εργαλείο μαζικής χειραγώγησης. Ο Γκέμπελς κατάλαβε αμέσως ότι το ποδόσφαιρο μιλούσε απευθείας στις καρδιές εκατομμυρίων εργατών. Ήταν το άθλημα των φτωχών. Δεν μπορούσαν να το καταργήσουν, έπρεπε να το αιχμαλωτίσουν. Και η Νυρεμβέργη ήταν τότε η μεγαλύτερη ποδοσφαιρική δύναμη της χώρας, ένας ζωντανός μύθος με τα περισσότερα πρωταθλήματα και αμέτρητους, πιστούς οπαδούς.
Έτσι, η ναζιστική επικοινωνιακή μηχανή επιχείρησε να “κολλήσει” σαν παράσιτο πάνω στη δόξα του “Der Club”. Δεν τους ένοιαζε καθόλου το παιχνίδι, τους ένοιαζε η μάζα. Ήθελαν να καπηλευτούν το πάθος των χιλιάδων φιλάθλων που γέμιζαν το γήπεδο, ώστε να συνδέσουν ασυνείδητα στο μυαλό τους το αγνό συναίσθημα της νίκης της ομάδας τους, με τη δύναμη και τη νομιμοποίηση του εθνικοσοσιαλισμού. Πανούργο.
Δεν τους βγήκε.
Βλέποντας την υπόκωφη εσωτερική αντίσταση, η προπαγάνδα έστρεψε τελικά το βλέμμα της προς το Γκελζενκίρχεν. Εκεί βρήκε το ιδανικό της πρότυπο στο πρόσωπο της Σάλκε. Η Σάλκε της δεκαετίας του ’30, με το περίφημο παιχνίδι των γρήγορων ελιγμών, το “Schalker Kreisel”, έγινε η απόλυτη κυρίαρχος, κατακτώντας 6 πρωταθλήματα κατά τη διάρκεια του Γ’ Ράιχ. Η ναζιστική προπαγάνδα ερωτεύτηκε τη Σάλκε, παρουσιάζοντάς την ως το τέλειο παράδειγμα της “άριας ανωτερότητας” και της εργατικής πειθαρχίας των μεταλλωρύχων του Ρουρ. Η Νυρεμβέργη χρησιμοποιήθηκε ως γεωγραφικό σκηνικό λόγω της πόλης, αλλά η ποδοσφαιρική της ψυχή δεν παραδόθηκε ποτέ στον δικτάτορα που μισούσε το παιχνίδι.
Υπήρχε, όμως, και ένα άλλο πρόβλημα στην προσπάθεια εκναζισμού της ομάδας και κρυβόταν ήδη στον πάγκο της, ο Γιένο Κόνραντ .
Γιένο Κόνραντ (1894-1978) Ο Ούγγρος διεθνής μέσος και μετέπειτα σπουδαίος προπονητής, σε φωτογραφία από την ποδοσφαιρική του καριέρα τη δεκαετία του 1920
“Ό,τι αγαπάω εγώ πεθαίνει”
Ο Κόνραντ, ένας Εβραίος Ούγγρος με κοσμοπολίτικο αέρα και βαθιά γνώση της τακτικής, είχε αναλάβει την τεχνική ηγεσία της Νυρεμβέργης το 1930. Ναι, όπως σωστά διαβάσατε, Εβραίος. Ήταν ο άνθρωπος που πήρε τον “Σύλλογο” και του έδωσε έναν εντελώς νέο, σύγχρονο αέρα, οδηγώντας τον ξανά στις κορυφαίες θέσεις του γερμανικού ποδοσφαίρου με ελκυστικό και κυριαρχικό παιχνίδι. Το γεγονός ότι η πιο επιτυχημένη ομάδα της Γερμανίας, στην πόλη που οι Ναζί θεωρούσαν “πνευματική τους πρωτεύουσα”, καθοδηγούνταν από έναν Εβραίο προπονητή, ήταν καταστροφή, ένα ανυπόφορο πλήγμα για την ιδεολογία τους.
Η Νυρεμβέργη ωστόσο, ήταν, δυστυχώς, η έδρα της “Der Stürmer”, της πιο χυδαίας, φανατικής και αντισημιτικής εφημερίδας του ναζιστικού κόμματος, την οποία εξέδιδε ο διαβόητος Γιούλιους Στράιχερ. Το 1932, μετά από έναν χαμένο αγώνα, η εφημερίδα εξαπέλυσε μια πρωτοφανή, ενορχηστρωμένη εκστρατεία λάσπης και μίσους εναντίον του Κόνραντ, με τίτλους όπως “Ο Εβραίος προπονητής καταστρέφει τον Club”. Έπειτα, ο Στράιχερ και οι ακόλουθοί του μετέτρεψαν την καθημερινότητα του Ούγγρου τεχνικού σε κόλαση.
Το εξώφυλλο του 6ου τεύχους της ναζιστικής εφημερίδας “Der Stürmer” (Ιούλιος 1923), η οποία αποτέλεσε το κύριο έντυπο όργανο της αντισημιτικής προπαγάνδας στη Γερμανία.
Ο Κόνραντ, συνειδητοποιώντας ότι η κατάσταση ξέφευγε από τα όρια του αθλητισμού και φοβούμενος για τη ζωή της οικογένειάς του, πήρε τη δραματική απόφαση να εγκαταλείψει την πόλη εν μέσω νυκτός, τον Αύγουστο του 1932. Έφυγε. Έφυγε με πόνο, αφήνοντας ένα αποχαιρετιστήριο γράμμα.
Έγραψε λόγια που έμελλε να στοιχειώσουν τον σύλλογο, λόγια που τραυμάτισαν πρώτα απ’ όλα τον ίδιο:
“Φεύγω για να μην βλάψω το Club, το οποίο αγάπησα με όλη μου την καρδιά”.
Ο Κόνραντ διέφυγε τελικά στις ΗΠΑ γλιτώνοντας από τη φρίκη του Ολοκαυτώματος, αλλά πίσω στη Φρανκονία, η πληγή εκείνης της νύχτας έμεινε για πάντα ανοιχτή…
Δεν ξέχασε ποτέ τη Νυρεμβέργη, έφυγε κυνηγημένος και κουβαλούσε μέσα του τον καημό μέχρι τις 15 Ιουλίου 1978.
Όλυμπος και Τάρταρα ένα τσιγάρο δρόμος
Αν η περίοδος του μεσοπολέμου ήταν η εποχή της διαμόρφωσης του χαρακτήρα της, το 1968 είναι η χρονιά που καθόρισε τη σύγχρονη ψυχοσύνθεση της Νυρεμβέργης. Είναι η χρονιά του απόλυτου θριάμβου, που ακολουθήθηκε από την πιο ακατανόητη, σχεδόν βιβλική καταστροφή στην ιστορία του παγκόσμιου ποδοσφαίρου.
Η πρωταθλήτρια ομάδα της Νυρεμβέργης του 1968
Στα μέσα της δεκαετίας του ’60, η νεοσύστατη Bundesliga έψαχνε τον νέο της ηγεμόνα. Η Νυρεμβέργη, έχοντας στον πάγκο της τον Μαξ Μέρκελ, έναν Αυστριακό προπονητή με σιδηρά πειθαρχία, κυνικό χιούμορ και τακτική ιδιοφυΐα, έχτισε μια ομάδα-μοντέλο. Ο Μέρκελ, γνωστός και ως “Herr Max”, δημιούργησε ένα σύνολο που έτρεχε ασταμάτητα, πίεζε ψηλά και σκόρπιζε τον τρόμο στους αντιπάλους.
Η σεζόν 1967-1968 ήταν ένας προσωπικός θρίαμβος του Μέρκελ και των παικτών του. Με ηγέτες τον δεινό σκόρερ Φραντς Μπρουνγκς και τον εμβληματικό μέσο Χάιντς Στρέλ, η Νυρεμβέργη εξασφάλισε το 9ο πρωτάθλημα της ιστορίας της, μερικές αγωνιστικές πριν το τέλος. Η πόλη φλεγόταν από ενθουσιασμό. Ο “Σύλλογος” ήταν και πάλι στην κορυφή της Γερμανίας, κοιτάζοντας αφεντικά όπως η Μπάγερν Μονάχου του νεαρού Φραντς Μπεκενμπάουερ από τη θέση του οδηγού.
Και τότε, επήλθε η ύβρις.
Ο Μέρκελ, τυφλωμένος από την επιτυχία του και πεπεισμένος ότι το σύστημά του ήταν ανώτερο από τα πρόσωπα, υπέπεσε σε ένα αδιανόητο, χαζό σφάλμα. Θεωρώντας ότι η ομάδα του είχε γεράσει -πολλοί παίκτες ήταν γύρω στα 30-, αποφάσισε το καλοκαίρι του ’68 να προχωρήσει σε μια βίαιη, ριζική ανανέωση. Πούλησε και άφησε ελεύθερους 11 παίκτες, ανάμεσα στους οποίους βρίσκονταν οι πολυτιμότεροι στυλοβάτες του τίτλου, και τους αντικατέστησε με 12 νεαρούς, εντελώς άπειρους ποδοσφαιριστές.
Η χημεία της ομάδας διαλύθηκε μέσα σε λίγες εβδομάδες. Η σεζόν 1968-1969 μετατράπηκε σε έναν εφιάλτη δίχως τέλος. Οι αυτοματισμοί χάθηκαν, τα αποδυτήρια στασίασαν εναντίον του αυταρχικού προπονητή, και ο Μέρκελ απολύθηκε μεσούσης της περιόδου. Όμως, ήταν ήδη αργά. Την τελευταία αγωνιστική του πρωταθλήματος, τον Μάιο του 1969, η Νυρεμβέργη ηττήθηκε και υποβιβάστηκε από την Bundesliga.
Αδιανόητο κι όμως αληθινό και πιο πολύ σκληρό.
Για πρώτη και μοναδική φορά στην ιστορία του γερμανικού ποδοσφαίρου, η εν ενεργεία πρωταθλήτρια χώρας έπεφτε στη δεύτερη κατηγορία. Ήταν ένα σοκ τόσο βαθύ, που άλλαξε την ταυτότητα του συλλόγου. Από εκείνη τη στιγμή, η Νυρεμβέργη απέκτησε τη φήμη της ομάδας που είναι ικανή για το καλύτερο αλλά και για το χειρότερο, της ομάδας που κουβαλά μια αιώνια, ρομαντική κατάρα.
Ιστορίες έξω από τις γραμμές
Η Νυρεμβέργη, όμως, δεν είναι μόνο το ποδόσφαιρό της. Είναι μια πόλη-σύμβολο για την ευρωπαϊκή ιστορία, και η ομάδα λειτουργούσε πάντα ως ο καθρέφτης των κοινωνικών της μεταβολών. Κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα, η πόλη έγινε το λίκνο της γερμανικής βιομηχανικής επανάστασης. Εδώ λειτούργησε ο πρώτος γερμανικός σιδηρόδρομος (το 1835), συνδέοντας τη Νυρεμβέργη με το Φιρτ.
Αυτή η βιομηχανική ταυτότητα σφυρηλάτησε έναν ιδιαίτερο χαρακτήρα στους κατοίκους της. Οι οπαδοί της Νυρεμβέργης δεν ήταν οι πλούσιοι αστοί του Μονάχου, αλλά ήταν οι εργάτες των εργοστασίων παραγωγής παιχνιδιών (η πόλη ήταν η παγκόσμια πρωτεύουσα του παιχνιδιού), οι μεταλλουργοί και οι τεχνίτες. Για αυτούς τους ανθρώπους, η ομάδα ήταν η διέξοδος από τη σκληρή καθημερινότητα της φάμπρικας.
Νυρεμβέργη: Η πόλη που πληρώνει ακόμα τις αμαρτίες των Ναζί
Στο κέντρο της Νυρεμβέργης δεσπόζει το επιβλητικό Αυτοκρατορικό Κάστρο, το Kaiserburg. Στα χρόνια του Μεσαίωνα, οι “Αρχιτραγουδιστές” της Νυρεμβέργης διοργάνωναν εκεί διαγωνισμούς ποίησης και τραγουδιού, μια παράδοση που απαθανάτισε ο Ρίχαρντ Βάγκνερ στην περίφημη όπερά του “Οι Αρχιτραγουδιστές της Νυρεμβέργης”.
Αυτή η ανάγκη για λυρισμό και έκφραση πέρασε αυτούσια στις εξέδρες του σταδίου. Οι οπαδοί της Νυρεμβέργης θεωρούνται από τους πιο πιστούς, αλλά και τους πιο απαιτητικούς στη Γερμανία. Δεν τους αρκεί η νίκη, θέλουν η ομάδα να παίζει με πάθος, να έχει ψυχή. Η σχέση τους με τον σύλλογο δεν είναι καταναλωτική. Είναι μια σχέση συναισθηματικής εξάρτησης, όπου η αποτυχία είναι αναμενόμενη, σχεδόν καλοδεχούμενη, ως μέρος της κοινής τους μοίρας.
“Πιστεύω εις μίαν ομάδα”
Αν επισκεφθεί κανείς σήμερα το γήπεδο της Νυρεμβέργης, θα αντικρίσει ένα στάδιο που φέρει το όνομα του μεγαλύτερου παίκτη που φόρεσε ποτέ τη φανέλα της, του Μαξ Μόρλοκ. Αυτός, ήταν ο συνδετικός κρίκος μεταξύ της παλιάς δόξας και της μεταπολεμικής αναγέννησης. Ήταν ένας από τους ήρωες του “Θαύματος της Βέρνης” το 1954, όταν η Δυτική Γερμανία κατέκτησε το Παγκόσμιο Κύπελλο κόντρα στη θρυλική Ουγγαρία.
Η ομάδα της Δυτικής Γερμανίας και Παγκόσμιος Κυπελλούχος 1954
Ο Μόρλοκ έμεινε πιστός στη Νυρεμβέργη για όλη του την καριέρα, αρνούμενος μυθικά συμβόλαια από πλούσιες ομάδες της Ιταλίας. Ήταν η προσωποποίηση της φράσης “πιστός μέχρι θανάτου”. Το γεγονός ότι το στάδιο ονομάστηκε έτσι, μετά από απαίτηση των ίδιων των οπαδών που συγκέντρωσαν υπογραφές και πίεσαν τον δήμο, δείχνει τις αξίες που πρεσβεύει αυτός ο σύλλογος: ρομαντισμός, πίστη, εντοπιότητα.
Σήμερα, η Νυρεμβέργη βρίσκεται μακριά από τα σαλόνια των εκατομμυρίων του Champions League. Παρακολουθεί την Μπάγερν Μονάχου να μετρά δεκάδες τίτλους και να μονοπωλεί το ενδιαφέρον των Μέσων Ενημέρωσης. Όμως, αν ρωτήσεις έναν Φράνκο οπαδό αν θα άλλαζε την ιστορία της ομάδας του με εκείνη της Μπάγερν, η απάντηση θα είναι ένα κατηγορηματικό “όχι”.
Γιατί η Νυρεμβέργη έχει μάθει να ζει με τα φαντάσματά της. Έχει μάθει ότι η δόξα του 1920 και η τραγωδία του 1932 είναι κομμάτια του ίδιου νομίσματος. Ότι ο υποβιβασμός του 1969 ήταν το τίμημα της αλαζονείας και ότι η επιστροφή στις χαμηλές κατηγορίες δεν είναι ντροπή, αλλά μια ευκαιρία για να ξεκινήσεις από την αρχή, με καθαρά χέρια και καθαρή συνείδηση.
Η Αιώνια υπόσχεση του Κόκκινου και του Μαύρου
Η ιστορία της ποδοσφαιρικής Νυρεμβέργης είναι μια υπέροχη, μελαγχολική αλληγορία για την ίδια την ανθρώπινη ύπαρξη. Μας θυμίζει ότι τίποτα δεν είναι μόνιμο, ότι η επιτυχία μπορεί να γίνει παγίδα και ότι το παρελθόν δεν πρέπει να το φοβόμαστε, αλλά να το κοιτάμε στα μάτια για να μαθαίνουμε.
Τα κόκκινα και μαύρα χρώματα της ομάδας δεν αντιπροσωπεύουν απλώς έναν αθλητικό σύλλογο. Αντιπροσωπεύουν το φως και το σκοτάδι μιας ολόκληρης πόλης, το πάθος των εργατών της, τη μνήμη των ανθρώπων που αδικήθηκαν και την αιώνια, ρομαντική ελπίδα ότι κάποια μέρα, ο “Σύλλογος” θα επιστρέψει στον θρόνο του….
Μέχρι τότε, το Μαξ Μόρλοκ θα παραμένει εκεί, γεμάτο με χιλιάδες πιστούς, που, κάθε Σαββατοκύριακο, κρατούν τα σπασμένα δαχτυλίδια της παλιάς τους “αριστοκρατίας” και τραγουδούν, αποδεικνύοντας ότι στο ποδόσφαιρο, όπως και στη ζωή, η μεγαλύτερη νίκη είναι να παραμένεις ο εαυτός σου, όποιο κι αν είναι το κόστος.
